“Historia powstania Galerii Miejskiej Arsenał, wcześniej przez wiele lat Biura Wystaw Artystycznych w Poznaniu, sięga końca lat czterdziestych. W 1947 roku Związek Zawodowy Polskich Artystów Plastyków (ZZPAP) wysunął propozycję utworzenia centralnej instytucji wystawienniczej z delegaturami na terenie całego kraju, zwracając się z tym wnioskiem do Ministerstwa Kultury i Sztuki. Ich zadaniem, wzorem przedwojennego Instytutu Propagandy Sztuki i Towarzystwa Szerzenia Sztuki Polskiej wśród Obcych, miało być popularyzowanie i upowszechnianie plastyki na terenie całego kraju, jak również wymiana z zagranicą. (…) Już w maju 1949 roku powstająca instytucja otrzymała nazwę Centralnego Biura Wystaw (CBW), a później Centralne Biuro Wystaw Artystycznych (CBWA), które w tym czasie podlegało Ministerstwu Kultury i Sztuk i*1.”
“W końcu 1949 roku Centralne Biuro Wystaw Artystycznych przejęło wszystkie istniejące salony związkowe. W Poznaniu delegatura warszawskiej centrali - Oddział CBWA powstał jako jeden z pierwszych (po Katowicach, Krakowie i Bydgoszczy) w grudniu 1949 r., przemianowany z Salonu Sztuk Plastycznych przy Al. Marcinkowskiego 28 (obecnie kino “Gwiazda”). Funkcję kierownika nowo powstałego Biura Wystaw pełnił nadal Zygfryd Wieczorek (do sierpnia 1954 r.), następnie Bronisława Malukow-Danecka (do 1956 r.), Leokadia Malinowska (do 1957 r.) i Rut Ponińska. (…)”
“W Salonie CBWA przy Al. Marcinkowskiego 28 odbyło się około 50 wystaw. (…)”. “Niejednokrotnie ze względu na szczupłość miejsca łączono wystawy w Salonie CBWA, który nie mógł pomieścić wszystkich prac (dotyczyło to zwłaszcza dorocznych przeglądów okręgowych ZPAP i niektórych wystaw ogólnopolskich), z prezentacjami w siedzibach ZPAP Okręgu Poznańskiego przy ul. 27 Grudnia 4 i od 1954 r. przy Pl. Wolności 4, niekiedy również w Klubie MPiK przy ul. Ratajczaka 39. Ponadto dominowały wystawy indywidualne, m.in. pośmiertne wystawy Zdzisława Eichlera (styczeń 1950), Adama Hannytkiewicza (luty 1952) i Jana Spychalskiego (grudzień 1956), jubileuszowa wystawa Bronisława Bartla z okazji 50-lecia twórczości (październik 1956), wystawa rysunków i drzeworytów Franciszka Burkiewicza (listopad 1954), wystawa rzeźby i rysunków Józefa Kaliszana oraz malarstwa i rysunków Andrzeja Matuszewskiego (czerwiec 1955), retrospektywna wystawa Alfreda Lenicy (wrzesień 1955) oraz wystawa prac Zbigniewa Kaji i Józefa Stasińskiego (luty 1956). W repertuarze Salonu odcisnął także swoje piętno “duch czasu” pierwszej połowy lat pięćdziesiątych.(…)”
“Dopiero na fali “odwilży”, począwszy od połowy lat pięćdziesiątych dokonały się zmiany i do głosu doszły ożywcze prądy przekreślające socrealistyczną doktrynę w sztuce. Do ważniejszych na tym polu wydarzeń należały m.in. wystawa Grupy “4 F + R” połączona z pokazem
“Na inaugurację nowej siedziby CBWA ( w Odwachu) otwarto w dniu 24 listopada 1957 r. “wystawę jesienną” Okręgu Poznańskiego. W dalszym ciągu organizowano pokazy środowiskowe, m.in. Grupy “R - 55″ (grudzień 1957) czy rzeźby Okręgu Poznańskiego (październik 1959), oraz liczne prezentacje indywidualne, m.in. jubileuszowa wystawa Jana Mrozińskiego z okazji 50-lecia pracy twórczej (styczeń 1958), wystawa Tadeusza Walkowskiego (styczeń 1958), retrospektywna wystawa Leona Dołżyckiego (marzec 1958), wystawa rzeźby Marii Chudoby - Wiśniewskiej (czerwiec 1958), pośmiertna wystawa Karola Mondrala (sierpień 1959), wystawa rzeźby Aliny Szapocznikow (kwiecień 1960), wystawa malarstwa Wacława Taranczewskiego (grudzień 1960) oraz wystawa malarstwa i grafiki Jana Berdyszaka (luty 1962). Ponadto większa otwartość granic i coraz liczniejsze kontakty ze sztuką Zachodu zaowocowały od końca dekady lat pięćdziesiątych takimi wystawami, jak “50 lat malarstwa weneckiego” (luty 1958), wystawa