sobota, 3 grudnia otwarte 12 — 19
Galeria Miejska Arsenał

ul. Szyperska 2/6-8, 61-754 Poznań
T. +48 61 852 95 02
E. arsenal@arsenal.art.pl

Godziny otwarcia:

Poniedziałek: nieczynne
Wtorek – Sobota: 12 — 19
Niedziela: 12 — 16

Kazimierz Mikulski

Balzac – Janina Kraupe

Mówiliśmy o nim Balzac od czasu naszych wspólnych lat nauki w pracowni F. Pautscha, który w Kunstgewerbeschule prowadził zajęcia dla zaawansowanych – czyli małej grupy studentów Akademii Sztuk Pięknych, którą zamknięto na okres okupacji
– większość tego środowiska została rozproszona przez wojnę, w Krakowie pozostało nas niewielu młodych artystów…

Nazywaliśmy go Balzac – ale było tu tylko fizyczne podobieństwo do rzeźby Augusta Rodina; podobną może również była metoda jego pracy, wymagająca wielu godzin skupienia w zupełnej izolacji od świata zewnętrznego.

Kazio – bardziej familijnie tak nazywany – był predystynowany do formowania w sztuce świata nadrealnego, wysublimowanego, o delikatnych odcieniach uczuć, o atmosferze przyćmionej, wycofującej się z wszelkich gwałtownych lub naturalistycznych skojarzeń. Sztuka jego konsekwentnie dojrzewała w mikroklimacie, na który składały się jego lektury,
muzyka, której słuchał, poezja, którą tworzył, malarstwo, które było najbliższą mu formą ekspresji.
Świat zewnętrzny był wówczas straszny – okres okupacji swoim ciężarem, codzienną potwornością rzucał głęboki cień na wszystko z czym stykaliśmy się – na wszystko, co przeżywaliśmy. Otwarta walka była niemożliwa dla osób sensytywnych delikatnych. Ucieczka w świat wyobraźni, iluzji, umożliwiając wewnętrzne schronienie – dawała szansę na rozwój twórczości, świat zewnętrzny w swej grozie nie był materiałem ani do przetworzenia, ani do interpretacji. Ta atmosfera mroku i lęku długo jeszcze ciążyła nad nami, zabarwiając – wbrew naszej woli – najbardziej nawet wydawałoby się odległe tematy.
W sztuce Kazimierza Mikulskiego widać powolne wyzwalanie się z mrocznego klimatu okupacji, stopniowe rozświetlanie atmosfery jego obrazów – aż do zanurzenia się w otwartej przestrzeni nieba w całej serii późnych dzieł.

Od atmosfery szczelnie zamkniętego pokoju z ciężkimi kotarami zakrywającymi okna i wczesnych obrazów w ciemnych tonacjach minęło wiele lat, w których rozjaśniały się i zabarwiały pogodnymi barwami tła dla zamyślonych kobiet niewinnie demonstrujących swoje wdzięki, dla mądrych kotów i wciąż zdziwionych ptaków.

Poezja Mikulskiego i lata pracy dla teatru Groteska” bardzo dobrze tłumaczą scenerię jego malarstwa, które rzeczywistość wyraża metaforycznie – kobieta pozbawiona indywidualnych cech, nie kojarząc się nigdy z portretem, sprowadzona do roli pięknego idolu niczym już nie zagraża autorowi – sztuczne motyle, papierowe kwiaty, gładkie zielenie wiosennej łąki utwierdzają widza w przekonaniu, że ogląda czystą konstrukcję świata wyimagowanego – idealny twór możliwy jedynie do zaistnienia w marzeniu na jawie, bo sen jest zawsze nieprzewidzialny i trudno w nim wywołać na życzenie nastrój czystej sielanki.

Realne i indywidualne są w obrazach Mikulskiego tylko koty – mają oczy pełne bólu świata, czasami patrzą z wyrzutem, czasami są zadumane, mądre i nieprzeniknione – poprzez ich wyraz jedynie odsłania autor własną wrażliwość i refleksję nad bytem. To właśnie są istotami starszymi niż ludzie i to one widzą więcej: ich pamięć sięga głębiej w historię świata, ich taktyka życiowa i wrodzona powaga mogą nas uczyć dystansu i równowagi, umiejętności refleksyjnego przyjmowania zjawisk. Kot się nie spieszy, jest niezależny, ma własne tempo, nie słucha nikogo, wyróżnia łaskawie kogo zechce, o nic nie zabiega, jest zawsze harmonijny i miękki w swoich celowych ruchach, a przy tym jakże dostojny.

Malarstwo Mikulskiego ma wiele swoich niepowtarzalnych tajemnic warsztatowych i kompozycyjnych – te osiągnięcia były możliwe jedynie dzięki dziesiątkom lat skupienia nad realizacją wewnętrznej wizji, której charakter autor wcześniej uświadomił sobie i do której dążył z jasnym rozróżnieniem koniecznych środków, zachowując wciąż niezmąconą czystość oczu artysty, który uważnie patrzy na świat, ale wie również jakie są prawa Sztuki.

archiwum

Bieguny
Dialogi młodych: INNY – edycja 6.
22.07 – 2.10.2022
wernisaż: 22.07.2022, g. 18.00
Niewidoczne wyspy
Natalia Czarcińska, Dorota Tarnowska-Urbanik
8.07 – 25.09.2022
wernisaż: 8.07.2022, g. 18.00
Ćwiczenia z utraty kontroli
Karolina Breguła oraz goście i gościnie: Yulin Huang, Yi-Jin Huang, Zuo-Xin Tang, Po-I Chen, Print & Carve Dept., Grupa Filmowa Kino Свобода
29.04 – 26.06.2022
wernisaż: 29.04.2022, g. 18.00
Polityki (nie)dostępności
obywatelki z niepełnosprawnościami i osoby sojusznicze
11.02 – 10.04.2022
wernisaż: 11.02.2022, g. 18.00
Kwiaty całopalne
Bartek Arobal Kociemba
3.12.2021 – 23.01.2022
wernisaż: 3.12.2021, g. 18.30
Boję się, że kiedyś będzie za późno
Patryk Różycki
3.12.2021 – 16.01.2022
wernisaż: 3.12.2021, g. 18.00
Bieguny. Dialogi młodych: INNY – edycja 5.
26.11 – 14.12.2021
wernisaż: 26.11.2021, g. 18.00
Refugia. Strzeż (się) tych miejsc
24.09 — 21.11.2021
wernisaż: 24.09.2021, g. 18.00