Informacje o wystawie
Pierwsza wystawa po reaktywowaniu poznańskiego ZPAP rozwiązanego wcześniej w 1983 r. Koncepcja wystawy obejmuje prezentację trzech działów: I – pokaz aktualnych dokonań malarzy, grafików, rzeźbiarzy i twórców tkaniny artystycznej; II architektura wnętrz; III sylwetki i twórczość nieżyjących artystów. Na wystawie zaprezentowano 92 autorów, co czyni ją jednym z największych przeglądów twórczości środowiska poznańskiego w okresie powojennym. Komisarze wystawy: Andrzej Maciej Łubowski i Marek Owsian.
Tekst z katalogu
Autor: Komisarz Wystawy A. M. Lubowski
Zarząd Okręgu Związku Polskich Artystów Plastyków w Poznaniu postanowił zorganizować pierwszą dużą wystawę prac swoich członkóww nowej sytuacji politycznej po legalizacji Związku.
Koncepcja wystawy pt. ZPAP – TRWANIE i OBECNOŚĆ, której jestem komisarzem i pomysłodawcą ma odbiegać od praktykowanych w przeszłości tzw. salonów. Ponieważ jest ona wystawą prac artystów uprawiających różne dyscypliny plastyki oraz reprezentujących różne postawy artystyczne nie będzie z natury rzeczy wystawą problemową o określonym precyzyjnie profilu. Z powyższych powodów postanowiłem określić pewne ramy pozwalające „przebić się” wartościom artystycznym. Zaprosiłem do udziału w wystawie kilkunastu artystów o niekwestionowanym autorytecie. Reszta kolegów pragnących brać udział w wystawie poproszona została o udostępnienie dokumentacji prac z ostatnich trzech lat. Związek organizował ruch wystawienniczy w okresie nielegalnej działalności. W nowej sytuacji potrzebna jest obecność środowiska plastycznego w tworzącej się rzeczywistości, dlatego też określiłem przedział czasowy powstania prac gwarantujący pojawienie się prac najnowszych. Zostało powołane 10-osobowe jury, które przejrzało dokumentację i następnie przekwalifikowało się w Komisję doradczą przy komisarzu, dając mi wszelkie pełnomocnictwa co do kształtu wystawy. W rezultacie tych faktów ekspozycja składa się z trzech części.
Zasadniczą częścią jest zestaw prac wyłonionych w sposób, który opisałem powyżej. Druga część ekspozycji to dział sztuki użytkowej powierzony komisarzowi Koi. Markowi Owsianowi.
Postanowiłem także przy okazji tak ważnej wystawy złożyć hołd zmarłym kolegom i pokazać sylwetki wybitnych artystów, którzy odeszli. Jest to trzecia część wystawy. Być może nasuwa się pytanie o sensowność tego rodzaju wystaw w czasach, kiedy preferuje się ekspozycje problemowe „wyczyszczone” i ograniczone do niewielkiej ilości autorów. Na pewno są artyści, którzy nie potrafią zmieścić się w proponowanym modelu wystawy. Trzeba uszanować także takie postawy. Myślę jadnak, że ostatnie lata wykazały dużą rolę wspólnoty w naszym życiu, zwłaszcza w sytuacji zagrożenia podstawowych ludzkich potrzeb i wartości. Jak sięgam pamięcią, być może z wyjątkiem kilku lat stalinowskiego terroru, Związek spełniał rolę takiej wspólnoty.
Bez względu na to, czy w danym okresie ZPAP spełniał bardziej funkcję związku zawodowego czy stowarzyszenia twórczego, zawsze wokół niego tworzyły się cenne wartości i zajwiska artystyczne, często nawet w opozycji do samej instytucji Związku.
Wystawa obecna nie jest reprezentacją całego środowiska poznańskiego, lecz jego zdecydowanej większości. Środowisko plastyczne od 1983 roku jest podzielone na kilka stowarzyszeń a pewna jego część to artyści niezrzeszeni.
Wydaje mi się, że pokazanie środowiska takiego jakie jest, bez specjalnej usilnej chęci wepchnięcia wystawy w jakieś pojęciowe ograniczenia w postaci teoretycznego problemu ma także sens.
Myślę, że to już powinien rozstrzygnąć odbiorca, którego serdecznie witam na wystawie w imieniu Zarządu Okręgu ZPAP, wszystkich wystawiających i swoim własnym.
