Książka Izabeli Kowalczyk dotyczy artystycznych praktyk troski, które ujmują się za Innymi i wsłuchują się w ich opowieści. Są to praktyki relacyjne, mówiące o naszych związkach z ludźmi, więcej-niż-ludźmi oraz z całą planetą.

Omówione prace artystyczne wyrażają troskę wobec dziejącej się przemocy, wyrażają krzyk rozpaczy wobec aktualnej wojny w Ukrainie, pytają o katastrofę klimatyczną oraz o to, jak może wyglądać świat „po człowieku”. Pojawiają się pytania o partnerskie traktowanie zwierząt zaproszonych do współtworzenia sztuki oraz o relacje między ptakami, osobami migrującymi oraz queerowymi. Przedstawione są również hydrofeministyczne opowieści o eksploatowanych rzekach. Znajdziemy tu m.in. analizy twórczości Alevtiny Kakhidze, Lii Dostlievy, Izabelli Gustowskiej, Marka Wodzisławskiego, Piotra C. Kowalskiego, Soni Rammer, Tatiany Czekalskiej i Leszka Golca, Gabrielle Goliath, Marjeticy Potrč i Caroliny Caycedo.

Przedstawiona perspektywa badawcza odwołuje się do myśli posthumanistycznego feminizmu, łączącego m.in. teorie ekofeministyczne, postkolonialne i queerowe, nowy feministyczny materializm oraz wiedzę rdzenną. Autorka proponuje myślenie o sztuce, które jest „myśleniem z troską”, zaś głównym celem książki jest namówienie osób czytelniczych, aby myśląc wraz ze sztuką i wraz z Innymi, zatroszczyć się o nasz świat.

Fragment:

Troska, którą przyjęłam jako metodę, jest pojęciem, które spaja wszystkie poruszone [w książce] strategie i działania artystyczne. W kontekście omówionego w książce materiału można rozumieć ją bardzo szeroko. Może nią być akt ochrony, uważności, pamięci i empatii, zarówno wobec poszczególnych osób ludzkich i nieludzkich, jak i całych ekosystemów. W przypadku przywołanych działań artystycznych jest to również troska o dobrostan psychiczny i relacje z bliskimi – zarówno ludzkimi, jak i nieludzkimi. Troska jest afirmatywna, jak postuluje Rosi Braidotti, a zarazem wyraża opór wobec destrukcji i niesprawiedliwości, przywracając podmiotowość oraz godność osobom ludzkim i więcej-niż-ludzkim. Dotyczy zarówno budowania relacji międzyludzkich i międzygatunkowych, jak i przyszłości. Artystyczne praktyki troski proponują pozytywne rozwiązania, pokazują nowe i lepsze sposoby współistnienia ze światem i bycia wraz z Innymi, a tym samym dają nadzieję na przyszłość.