Warsztaty dotyczą budowania relacji między ludzkimi i nieludzkimi Innymi. Człowiek w tym kontekście traktowany jest jako jeden z gatunków – niekoniecznie dominujący i centralny, a celem spotkania jest zdestabilizowanie poczucia pewności co do decyzji podejmowanych wobec Istot poza-ludzkich, z perspektywy charakterystycznej dla antropocenu.
W trakcie spotkania skupimy się na postaci szczura, który w przestrzeni miejskiej traktowany jest jako inwazyjny i szkodniczy, a tym samym podlega tępieniu i brutalnemu zabijaniu zgodnie z ludzką uznaniowością co do gatunków zaliczanych jako zbędne. Szczur w mieście to biologiczny śmieć usuwany przez służby jako element „DDD – dezynfekcji, dezynsekcji, deratyzacji”, tym samym w hierarchii nie zajmuje pozycji wyższej od bakterii. Szczur to także postać „polityczna” używana zarówno w filmach propagandowych III Rzeszy, jak i w retoryce stalinowskiej, gdzie szukanie wroga, czy to pod postacią stonki ziemniaczanej czy szczura, stało się jedną z praktyk. Współcześnie dążymy do uzyskania w miastach przestrzeni zielonej jednak dość sterylnej, a jeśli zgadzamy się na obecność nieludzkich to raczej tych, którzy postrzegani są przez nas jako chciani – bo potrzebni. Uciekamy także od odpowiedzialności, ignorując zależność pomiędzy rozbuchaną konsumpcją, rozrostem cywilizacji służącej naszej wygodzie a obecnością gatunków poza-ludzkich, które stały się synantropami, choć kiedyś nimi nie były. Wymienione przykłady ilustrują pobieżnie ludzką niekonsekwencję w traktowaniu Innych oraz konstruowanie narracji wygodnych dla człowieczo-centrycznej postawy.
W trakcie trwania warsztatów poruszymy kwestie związane z tzw. deratyzacją oraz zastanowimy się nad dwukierunkowym budowaniem relacji: naszej ze szczurem i szczura z nami. Poszukamy różnorodnych, osobistych sensów, które możemy nadać naszemu potencjalnemu koegzystowaniu. Wykonamy także prace w technice kolażu, których podstawą będą refleksje pojawiające się w wyniku dyskusji nad tematem oraz hasło wywoławcze „W moim brzuchu mieszka zwierzę”, a być może – w moim brzuchu mieszka szczur?
Hanna Mamzer, dr hab. prof. UAM; psycholożka, socjolożka, biegła sądowa w zakresie dobrostanu zwierząt. Pracuje w Zakładzie Socjologii Cywilizacji na Wydziale Nauk Społecznych Uniwersytetu im. A. Mickiewicza w Poznaniu. Stypendystka m.in. Fundacji Fulbrighta, Central European University, British Council, Fundacji im. Stefana Batorego. Prowadziła wykłady gościnne w Stanach Zjednoczonych, Ameryce Południowej, licznych krajach europejskich oraz w Azji. Od 2016 roku jest członkinią Lokalnej Komisji Etycznej ds Doświadczeń na Zwierzętach przy Ministerstwie Nauki i Szkolnictwa Wyższego. Od 2025 wpisana na Listę ekspertów biorących udział w kontrolach użytkowników w zakresie doświadczeń na zwierzętach.
Sonia Rammer, dr hab. prof. UAP; artystka, psycholożka, podróżniczka. Pracuje na Uniwersytecie Artystycznym im. M. Abakanowicz w Poznaniu (Wydział Edukacji Artystycznej i Kuratorstwa), gdzie prowadzi Pracownię Sztuki w Perspektywie Międzykulturowej. Laureatka Stypendium Twórczego Miasta Poznania, beneficjentka programu Kultura Polska na Świecie (Instytut Adama Mickiewicza), autorka wystaw i tekstów z zakresu psychologii twórczości. Na kształt jej twórczości wpływają doświadczenia międzykulturowe (rezydencje artystyczne np. Marpha Foundation, Nepal; Baer Art Center, Islandia; Arctic Culture Lab, Grenlandia; ISLA, Chile), nieustające wychodzenie poza strefę komfortu oraz pielęgnowanie związków międzygatunkowych. Pracuje w różnorodnych mediach.
