Nasze relacje są jak kanały umożliwiające przepływ wzburzonej lub mętnej wody uczuć, to dzięki nim nie grozi nam wewnętrzny zastój. Bezpieczna więź wydarza się wtedy, gdy podstawą relacji z drugą osobą jest zaufanie. Kluczowe są tutaj pierwsze lata życia, kiedy uczymy się ufać w relacji z matką lub innym ważnym opiekunem. Jeżeli uda nam się zbudować takie połączenia, zyskamy potężne narzędzie do radzenia sobie z trudnymi przeżyciami.

Co jednak, gdy to się nie stanie? Kiedy jako dzieci pragnące kontaktu wyciągaliśmy ręce do dorosłych, którzy byli w jakiś sposób nieobecni i niezdolni do tego, by na tę potrzebę odpowiedzieć? W takich momentach uczymy się, że po drugiej stronie nikogo nie ma, że nie możemy zaufać, że musimy radzić sobie sami.

Jak zauważa Katarzyna Rejniak, psychoterapeutka i autorka książki Nieobecność. Uzależnienia w kulturze kryzysu przynależności: „uzależnienie bierze się z alienacji, rozwija się w alienacji i nas alienuje”.

Kiedy w kryzysie wybieramy kontakt z substancją, a nie z drugim człowiekiem, odrzucamy powolny delikatny proces wzrostu i leczenia się w relacjach. Przy czym, dążąc do szybkiego pozbycia się wewnętrznych trudności za pomocą substancji, ponosimy ogromne koszty. Można powiedzieć, że jest to stan, w którym sami się eksploatujemy, nadużywamy, wyczerpujemy.

Paweł Błęcki to artysta wizualny, który w swojej praktyce również odwołuje się do pojęcia „detoksykacji relacji”. Ważnym obszarem odniesienia jest dla niego toksyczna męskość – postawa zbudowana na sile i agresji, będąca hamulcem pozytywnych zmian w zakresie dbania zarówno o własny dobrostan, jak i o dobrostan całego społeczeństwa, co przekłada się na ogólną kondycję człowieka, natury, ekosystemów, systemów politycznych i państwowych. Detoksykacja relacji poprzez wskazywanie modeli budowania konsolidacji społecznej oraz odchodzenie od przemocowego modelu niezłomnego mężczyzny to sposoby na pozytywną zmianę społeczną, również w zakresie ekologii, bo natura ponosi ogromne koszty agresywnej eksploatacji.

Korzystając z połączenia pola sztuki i psychoterapii, wspólnie zastanowimy się nad tym, czy możliwa jest detoksykacja relacji, męskości, kultury? Motywem przewodnim naszego spotkania będzie pytanie, które pojawia się w książce Katarzyny Rejniak: „Czego poszukujemy w tym świecie i dlaczego nie jesteśmy w stanie uznać siebie wzajemnie za obiekty, które mogą się wspierać, karmić, obdarzać wzajemną uwagą, pomagać jeden drugiemu, podążać ścieżką harmonijnego wzrostu(…)?”

udział biorą: Paweł Błęcki, Katarzyna Rejniak

prowadzenie: Kinga Mistrzak

Katarzyna Rejniak – certyfikowana psychoterapeutka Gestalt (certyfikat EAGT, EAP),  certyfikowana specjalistka psychoterapii uzależnień (certyfikat PARPA), pedagożka, aplikantka superwizji psychoterapii uzależnień przy Radzie Superwizorów Psychoterapii Uzależnień, aplikantka superwizji psychoterapii Gestalt w Szkole Superwizorów Carmen Vazquez-Bandin. Od 15 lat pracuje jako terapeutka, od wielu lat jako nauczycielka w procesie szkolenia psychoterapeutów Gestalt oraz w obszarze kształcenia z zakresu uzależnień na studiach podyplomowych na Uniwersytecie Szkoły Wyższej Psychologii Społecznej. Na co dzień prowadzi własną praktykę psychoterapeutyczną, szukając dróg do świadomości i przynależności dla siebie samej i osób, którym towarzyszy.

Paweł Błęcki – artysta wizualny, autor obiektów i instalacji, fotograf, pomysłodawca i organizator działań partycypacyjnych. Nauczyciel akademicki na ASP w Gdańsku. Absolwent Szkoły Doktorskiej na ASP w Krakowie, Intermediów na UAP oraz Fotografii na ASP w Gdańsku. Studiował również Archeologię i Kulturoznawstwo na Uniwersytecie Gdańskim oraz Fotografię w Szkole Filmowej FAMU w Pradze. W swojej praktyce artystycznej porusza tematy związane z psychoedukacją, dbaniem o dobrostan psychiczny i psychologią. Zajmuje się również kwestiami dotyczącymi wspólnej troski, ekologii, socjologii i polityki. Współtwórca grupy artystyczno-badawczej Biuro Wspólnej Aktywności, której celem jest popularyzacja dobrych praktyk w obszarze dostępności i produkcji w sztuce. Współzałożyciel kolektywu artywistycznego Wspólnota Międzygatunkowa+, działającego na rzecz ochrony przyrody. Jego prace były pokazywane m.in. w CSW Łaźnia w Gdańsku, w BWA we Wrocławiu, w BWA w Zielonej Górze, w CSW Kronika w Bytomiu, w Gdańskiej Galerii Miejskiej, w Centrum Rzeźby Polskiej w Orońsku, w Muzeum Sztuki w Łodzi oraz na Festiwalu Narracje i Festiwalu Survival.

Kinga Mistrzak – animatorka kultury, edukatorka, psychoterapeutka w trakcie szkolenia w Wielkopolskiej Szkole Psychoterapii Gestalt, terapeutka Systemu Wewnętrznej Rodziny (Internal Familiy System). Ukończyła kognitywistykę (Uniwersytet im. A. Mickiewicza w Poznaniu) oraz intermedia (Uniwersytet Artystyczny w Poznaniu). Realizuje projekty i programy społeczne w Galerii Miejskiej Arsenał.

grafika: Paweł Błęcki