Zestaw rysunków/kolaży Marii Pinińskiej-Bereś składa się z 4 subtelnych prac na papierze. Mają one charakter szkiców do innych dzieł – performansów ( Rysunek do performansu Przejście poza kołdrę i Szkic do performansu Bańki mydlane – symbol sztuki efemerycznej lub rzeźb ( Szkic do rzeźby Wielka Woltyżerka i Szkic do rzeźby Dam Ci kwiat paproci). Stanowią więc rodzaj wizualnej notatki, stworzonej przez Marię Pinińską-Bereś przy użyciu naklejanych kawałków papieru, zwykle cienkiej bibułki, odrobiny różowej akwareli, rysunków i odręcznych notatek określających np. elementy akcji performansu „Bańki mydlane”. Czytając te zanotowane uwagi, poznajemy scenariusz performansu, a obok nich znajduje się szkic przedstawiający układ obiektów w przestrzeni, w której odbyć się ma performans.

Ewa Tatar pisała w „Szumie”: „Drobne prace na papierze (…), często w postaci szkiców, rysunków i kolaży, Maria Pinińska-Bereś wykonywała  <mimochodem, na czymkolwiek> – jak sama pisała. Rysunek towarzyszył realizacjom przestrzennym jako ślad kreatywnego procesu. Stanowił narzędzie do przemyśleń artystycznych decyzji, nie zaś osobne medium wyrazu ekspresji. Wyjątkiem były instalacje o rysunkowym charakterze oraz towarzyszące im szkice, które Pinińska-Bereś zaprezentowała w 1994 na Międzynarodowym Triennale Rysunku we Wrocławiu. Z biegiem lat, kiedy artystka zaczęła spisywać wspomnienia i budować refleksje wokół swojej twórczej działalności, wiele z ulotnych szkiców połączyła w kolaże. Tworząc je na bieżąco, artystka nie traktowała swoich prac na papierze w sposób równorzędny do innych środków wyrazu twórczego, nie opatrywała ich datami i tytułami. Mimo to rysunek odgrywa zaskakująco ważną rolę w głównym obszarze jej twórczości”. (Ewa Tatar: Maria Pinińska-Bereś. Rysunki, „Szum”, 11.12.2013)

Maria Pinińska-Bereś – ur. w 1931 w Poznaniu, zm. W 1999 w Krakowie) – polska rzeźbiarka i performerka, autorka instalacji i environment, związana ze środowiskiem artystycznym Krakowa, gdzie żyła i tworzyła. W 1950 roku rozpoczęła naukę w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Studiowała rzeźbę, początkowo pod kierunkiem Jerzego Bandury, a następnie w pracowni wybitnego rzeźbiarza i pedagoga Xawerego Dunikowskiego, w 1956 roku obroniła dyplom i pozostała w Krakowie, gdzie spędziła resztę życia. W tym samym roku wyszła za mąż za artystę rzeźbiarza i performera Jerzego Beresia. Maria Pinińska-Bereś prowadziła aktywne życie zawodowe, uczestnicząc w licznych wydarzeniach artystycznych oraz angażując się w działalność środowisk twórczych. W jej pracowni odbywały się spotkania artystów, krytyków i intelektualistów. W 1962 roku z Jerzym Beresiem zainicjowała cykliczne wystawy-konkursy Rzeźba Roku, które odbywały się regularnie przez niemal 20 lat. Od 1979 roku członkini Grupy Krakowskiej. Jej dziedzictwo kultywuje Fundacja im. Marii Pinińskiej-Bereś i Jerzego Beresia, która zajmuje się archiwizacją i promocją dorobku obu artystów.