Podpis pod pracą w trakcie wystawy Refugia. Strzeż (się) tych miejsc:
„Oficjalnie Stadionu Szyca nie ma. Mapa i legenda służą do zwiedzania miejsca nieistniejącego albo istniejącego jednocześnie w kilku różnych rzeczywistościach. Mszaki, rośliny, zwierzęta, grzyby, żywi i nieżywi – wszyscy wchodzą w relacje ze sobą nawzajem, z betonem i ze stalą. Cykl życia i śmierci przebiega tu niezauważalnie, w ciemności i niesłyszalnie.
Oficjalnie Stadion Szyca nie jest stadionem, nie budzi emocji i nie ściąga tłumów. Jest przeciwieństwem wytężania się i ekscytacji: życiem dla ludzi bezproduktywnym. Życiem w ciemności, bez mas na trybunach, bez arbitrów i podium. Jest unikatowym siedliskiem dla ponad dwudziestu pięciu gatunków ptaków (w sezonie lęgowym może ich tu mieszkać nawet sześćdziesiąt siedem), czterech gatunków nietoperzy, sześciu gatunków trzmieli i niezliczonych innych owadów, czterdziestu różnych gatunków drzew, a nawet kryjówką dla rodziny lisów.
Rozkwit porzuconego stadionu pokazuje potęgę szczelin w przestrzeni miejskiej. Potęgę samosiejek, które zmagają się z ludzką nadprodukcją i naduporządkowaniem. Potęgę zwierząt i roślin, które – jeśli tylko dać im na to szansę – mogłyby uratować świat. Upamiętniamy przemianę i upamiętniamy przez przemianę, szukamy możliwości pomnika nie-tylko-ze-spiżu, wsłuchujemy się w opowieści i szum miejsca.
Projekt ma ułatwić podróż przez przestrzenne, czasowe, gatunkowe, równoległe rzeczywistości; tłumaczy wielogłos rozbrzmiewający między pięćdziesiątym siódmym a sześćdziesiątym trzecim metrem nad poziomem morza. Składa się z mapy stadionu z zaznaczonymi istotnymi punktami ekosystemu oraz z legendy, która więcej zaciemnia, niż rozjaśnia. Słuchowisko zostało nagrane podczas chodzonej sztafety, w której opowieść jest przekazywana z ust do ust. Obiekty rezonują z elementami twórczymi przestrzeni stadionu oraz odsyłają do ogrodniczej akcji bezpośredniej, która odbędzie się podczas trwania wystawy.
Wspólne posadzenie na stadionie dwóch tysięcy żonkili będzie próbą uzdrowienia tego miejsca”.
O artystce
Anna Siekierska, rzeźbiarka, rowerzystka, członkini Wspólnoty Międzygatunkowej. Jest artystką i aktywistką zaangażowaną w działania na rzecz przyrody. Absolwentka Wydziału Rzeźby warszawskiej ASP, gdzie obecnie współprowadzi pracownię rysunku. Prowadzi warsztaty uwrażliwiające na życie innych istot, tworzy instalacje w przestrzeni publicznej oraz projekty zaangażowane, m.in.: Kto tam?, platforma do obserwacji życia w koronach drzew, CSW Zamek Ujazdowski w Warszawie, 2018; Sanatorium, działanie performatywne i aktywistyczne dążące do zachowania stadionu im. E Szyca w Poznaniu jako przestrzeni dla dzikiej przyrody, 2019- … ; Uczestniczka, autorka i kuratorka wystaw, m.in.: Chwasty i ludzie, Miejsce Projektów Zachęty, Warszawa 2020; Magiczne zaangażowanie, Galeria Miejska Arsenał, Poznań, 2020; Zoepolis. Dizajn dla chwastów i szkodników, Fundacja Nośna, Kraków, 2019; Warszawa w Budowie, Muzeum Sztuki Nowoczesnej, Warszawa, 2017. Jej prace były wystawiane w Wielkiej Brytanii, Niemczech, na Węgrzech, Ukrainie oraz we Francji. Dwie z jej prac znajdują się w kolekcji Centrum Rzeźby Polskiej w Orońsku. Była stypendystką Stypendium Artystycznego Miasta Stołecznego Warszawy oraz Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Uczestniczyła również w rezydencjach artystycznych w kraju oraz za granicą.
