współczesnej plastyki norweskiej (czerwiec 1959) i wystawa współczesnej grafiki włoskiej (listopad 1959). Dopiero w tym czasie, w kwietniu 1959 roku CBWA otrzymało pierwszy statut (…). W kolejnych latach w zasadniczych kwestiach statut nie uległ zmianom. W latach 1959-1962 w zachodniej części zabudowy wewnętrznej Starego Rynku powstał nowoczesny pawilon na miejscu arsenału miejskiego (wg projektu Jana Cieślińskiego i Zbigniewa Zielińskiego przy współpracy W. Milewskiego i Z. Skupniewicza, realizacja: R. Powólanka, Z.Lutomski). W tym dawnym budynku, wzniesionym w drugiej połowie XVI wieku mieściły się wcześniej jatki chlebowe i na piętrze kramy z płótnem, a od XVII wieku zaczęto go użytkować jako arsenał miejski - przebudowany w XIX wieku, zniszczony został w 1945 roku* 6. Dzięki inicjatywie poznańskiego środowiska plastycznego nowo wybudowany pawilon przekazany został na cele wystawiennicze CBWA.
Przeniesienie biura wystawowego do nowych pomieszczeń zbiegło się w czasie z decentralizacją CBWA w 1962 roku i nowa galeria, podległa odtąd władzom miejskim, otrzymała nazwę Biura Wystaw Artystycznych “Arsenał”. Ten nowoczesny w formie pawilon, posiadający trzy obszerne sale ekspozycyjne o łącznej powierzchni 660 m2, rozwiązał po wielu latach trudności lokalowe poznańskiego wystawiennictwa w dziedzinie
plastyki. W pierwszym okresie istniał podział w funkcjonowaniu pawilonu. Dwie sale na piętrze użytkowało Biuro Wystaw Artystycznych, natomiast dolna sala ekspozycyjna przeznaczona była na Galerię ZPAP, którą od 1964 roku do końca lat sześćdziesiątych prowadziła Hanna Grygiel-Pietraszak. W Galerii związkowej organizowano ekspozycje - przeważnie prezentacje indywidualne poznańskich artystów - w odstępach 1-2 miesięcy, do których wydawano niewielkie katalogi. Po zaprzestaniu około 1980 roku działalności Galerii ZPAP jej pomieszczenie przejęło BWA. Na parterze znajdował się także Klub Plastyka (funkcjonował do początku lat dziewięćdziesiątych), który stanowił przez wiele lat ważne miejsce spotkań poznańskiego środowiska artystycznego.(…)”
“Również na parterze, w wydzielonej części tej sali od strony ul. Wrocławskiej w latach 1966-1974 funkcjonował pod egidą ZPAP - Salon Sztuki Współczesnej “ARPO” (później także Zakłady Artystyczne ZPAP).(…)”
“Jako samodzielna instytucja, Biuro Wystaw Artystycznych - niezależne od warszawskiej centrali - stało się oficjalną galerią miasta, nastawioną na prezentację środowiska poznańskiego w formie wystaw indywidualnych (także pośmiertnych) i zbiorowych na dorocznych salonach wiosennych i jesiennych, prezentację poszczególnych Sekcji Artystycznych ZPAP
i ugrupowań twórczych. Pierwszą wystawą w nowym pawilonie, w całości jeszcze nieukończonym, był “Salon Wiosenny’ 62″, który otwarto bez części oficjalnej w dniu 20 kwietnia 1962 roku o godz. 13 (Wielki Piątek przed Wielkanocą). W prezentacji wzięło udział prawie 70 artystów - członków ZPAP Okręgu Poznańskiego. (…)” “Uroczyste otwarcie nowo przejętego gmachu zaplanowano na “Salon Jesienny’ 62″. (…)”
“Na wystawie, której towarzyszył dwuczęściowy katalog ze wstępem Zdzisława Kępińskiego, swoje prace prezentowało ponad 100 artystów, w tym ponad 20 specjalnie z tej okazji zaproszonych, związanych wcześniej z Poznaniem, m.in. Tadeusz Brzozowski, Leon Dołżycki, Erwin Elster, Józef Gosławski, Doreen Heaton-Potworowska, Alfred Lenica, Henryk Musiałowicz, Teresa Pągowska, Stanisław Szczepański, Wacław Taranczewski, Stanisław Teisseyre i Olgierd Truszyński*9. (…)”
“Niemal od początku często stosowaną praktyką, wynikającą z układu trzech samodzielnych pomieszczeń, była jednoczesna prezentacja dwóch lub trzech artystów uprawiających niejednokrotnie odmienne dyscypliny plastyczne (np. malarstwo, rzeźba, grafika). Odtąd też, poza tradycyjnymi dyscyplinami sztuki, nowy pawilon poznańskiego BWA dawał możliwość prezentacji obiektów architektury wnętrz, mebli,