Muzeum Sztuki Zdeponowanej Roberta Kuśmirowskiego to dość kontrowersyjny pomysł na archiwizację sztuki współczesnej. Artysta gromadzi dzieła znanych i mniej znanych twórców, by poddać je w dalszej kolejności zniszczeniu i finalnie spaleniu, oczywiście wcześniej skrupulatnie je opisując. Złożone do urn, prezentowane są publiczności w specjalnie do tego przygotowanych gablotach. Celem Kuśmirowskiego jest jak sam to określa: „prowadzenie usług publicznych na rzecz sztuki, polegające na uruchomieniu kompleksowego recyclingu w zakresie likwidacji i komasowania sztuki z prac niechcianych i nikomu niepotrzebnych”.

Projekt ten powstał w roku 2010 i jego pierwsza odsłona miała miejsce w Neapolu, w Fundacji Morra Greco. Spalono wówczas 12 pierwszych zdeponowanych dzieł, w tym również autorstwa samego artysty. Muzeum Sztuki Zdeponowanej nieustannie powiększa swoją „kolekcję”, sukcesywnie prezentując swoje zbiory szerokiej widowni. W związku z tym informujemy artystów, kolekcjonerów oraz inne osoby, które mają w swoim posiadaniu niechciane, niewygodne i niepotrzebne dzieła sztuki o możliwości zdeponowania prac.
W tym celu prosimy pisać na adres mejlowy: anna.czaban@arsenal.art.pl.

Zapraszamy na oprowadzanie po wystawie Roberta Kuśmirowskiego, “Muzeum Sztuki Zdeponowanej”, oraz po wystawie Liwii Sztyc:
19.05.2012 (sobota, Noc Muzeów), godz. 18.00
23.05.2012 (środa), godz. 16.00
26.05.2012 (sobota), godz. 18.00
Na oprowadzanie - wstęp wolny

kuratorka: Anna Czaban
wernisaż: 11.05.2012 godz. 18.00
wystawa trwa od 11.05. do 3.06.2012

Liwia Sztyc to młoda utalentowana artystka z Lublina, rocznik 1983, absolwentka Wydziału Artystycznego UMCS w Lublinie, kierunku Grafika. Artystka w swojej twórczości wnikliwie bada różnorodne kody estetyczne współczesnej ikonosfery, nie wyłączając z nich wizualnych reprezentacji roszczących sobie miano sztuk plastycznych. Poddaje je wszelakim przetworzeniom i transformacjom, po to, by ujawnić tkwiące w nich absurdy. Jednocześnie poddaje refleksji sposoby ich dystrybucji, szczególnie w obszarze ich tzw. obiegu instytucjonalnego. Zaprezentowana w Galerii Miejskiej Arsenał instalacja wykorzystuje właściwości architektoniczne przestrzeni, podejmując też rodzaj gry z widzem, umiejętnie zaburzając tradycyjne schematy relacji, takich, jak: przestrzeń – instytucja, widz – dzieło sztuki, artysta – instytucja czy widz –artysta. Jest to pierwsza indywidualna wystawa młodej artystki.

Zapraszamy na oprowadzanie po wystawie Roberta Kuśmirowskiego, “Muzeum Sztuki Zdeponowanej”, oraz po wystawie Liwii Sztyc:
19.05.2012 (sobota, Noc Muzeów), godz. 18.00
23.05.2012 (środa), godz. 16.00
26.05.2012 (sobota), godz. 18.00
Na oprowadzanie - wstęp wolny

Wystawa rzeźby Jacka Jagielskiego. Artysta urodzony w 1956r. W latach 1979 – 1984 studiował w PWSSP w Poznaniu, gdzie uzyskał dyplom z wyróżnieniem z zakresu rzeźby i rysunku. Obecnie prowadzi 7. Pracownię Rzeźby na Wydziale Rzeźby i Działań Przestrzennych oraz na Wydziale Edukacji Artystycznej poznańskiego Uniwersytetu Artystycznego. Mieszka w Poznaniu, wystawia w kraju i za granicą.

Zapraszamy na oprowadzanie po wystawie Jacka Jagielskiego “Anamorfoza”:
19.05.2012 (sobota, Noc Muzeów), godz. 17.00
23.05.2012 (środa), godz. 15.00
26.05.2012 (sobota), godz. 17.00
Na oprowadzanie - wstęp wolny

Galeria Miejska Arsenał w Poznaniu, w ramach cyklu “Tekstura designu”, oraz Galeria Silkworms zapraszają na wernisaż projektów graficznych studia Temperówka.
Godz. 19.00, przed wejściem do Galerii Arsenał (ul. Jana Baptysty Quadro)

Wernisażowi towarzyszył będzie live act Pawła Zimmermanna.
Po wernisażu wystawa czynna będzie do 22.06.2012 w Silkworms Gallery - budynek WSNHiD, ul. T. Kutrzeby 10.

Studio Temperówka powstało w 2003 roku. Jego założycielkami są Maria Bukowska i Justyna Kosińska, absolwentki Wydziału Grafiki ASP w Warszawie. Obecnie Temperówkę współtworzą również Iza Rogowicz oraz Marcin Klinger. Studio specjalizuje się w grafice wydawniczej. Współpracuje z wieloma instytucjami kulturalnymi, przygotowując m.in. oprawę graficzną organizowanych przez nie wydarzeń.

W programie Arsenałowej Nocy Muzeów także:
- oprowadzenia kuratorskie po wystawach - godz. 17.00 i godz. 18.00
- tradycyjnie już udostępniamy rozmaite publikacje w atrakcyjnych cenach w naszej Księgarni Artystycznej

Ilustracja: Justyna Kosińska, Studio Temperówka

23.05.2012, godz.17.00
Szczegóły na: www.m-pra.org

W spotkaniu udział wezmą wiosenni goście Międzynarodowego Programu Rezydencji Artystycznych: Milan Loviška, słowacki artysta pracujący w Wiedniu i Angelo Romano, niemiecki kurator pracujący w Zurichu i Szanghaju, oraz wybrani poznańscy artyści. Uczestnicy sesji zaprezentują siebie i swoją dotychczasową działalność artystyczną. Każda prezentacja potrwa ok. 15 min, a po przedstawieniu się wszystkich uczestników nastąpi dyskusja panelowa z udziałem publiczności.

Milan Loviška zajmuje się różnymi środkami ekspresji artystycznej związanymi z ruchem i ciałem – teatrem tańca, performance, a także sztuką związaną z działalnością multimedialną. W Poznaniu artysta zrealizuje projekt choreograficzny, dotyczący zagadnienia śmierci w jej społecznym i mitotwórczym aspekcie. Loviška zaproponuje odbiorcom sceniczne laboratorium, w którym strach przed umieraniem i marzenia o jego uniknięciu zostaną poddane szczegółowej analizie na przykładzie superbohatera. Taka postać jest symbolem marzenia o nieograniczonych umiejętnościach i mocy człowieka.

Angelo Romano w swojej pracy poszukuje nowych środków prezentowania sztuki oraz możliwości poszerzania przestrzeni wystawienniczej nieprzekraczających jednak jej instytucjonalnych ram. Kurator pyta o status sztuki współczesnej, jej miejsce w społeczeństwie oraz możliwość odpowiadania i reagowania na problemy społeczne.W Poznaniu Romano zamierza zrealizować projekt pt. “How do we think about art? Community and cooperation – alternative models of society – the transformation of the medium” (”W jaki sposób myślimy o sztuce? Społeczność lokalna i współpraca – alternatywne modele społeczne – transformacja medium”) inspirowany filmem Francoisa Truffauta „Fahrenheit 451”. Realizacja będzie rozwinięciem przedsięwzięcia przeprowadzonego w Szanghaju podczas World Expo 2010, podczas którego w czasie transmisji na żywo za pomocą programu Skype artyści komunikowali się z uczestnikami wystawy. Na skutek interwencji kuratora, poprzez skonfrontowanie biografii twórców i poruszanych przez nich problemów z sytuacją odbiorców powstała swoista interakcja społeczna.

Sass zastygła w dyskursie historii polskiego kina jako kobiecy wariant kina moralnego niepokoju. W granicach tego dyskursu jej feministyczny, choć ambiwalentny potencjał, nie mógł w pełni wybrzmieć. Wykład będzie poświęcony reinterpretacji filmów z lat osiemdziesiątych, zrealizowanych w twórczej współpracy z aktorką Dorotą Stalińską, a powiązany imieniem głównej bohaterki Ewy, rozumianej emblematycznie, jako każda kobieta. W swym późnym debiucie i realizowanych rok po roku kolejnych filmach reżyserka zamanifestowała autorskie kino kobiece – zorientowane na ukazanie doświadczeń kobiety nie w tradycyjnych relacjach rodzinnych, lecz na drodze twórczości, przestępczości i zawodowej niezależności. Nie bez znaczenia okaże się także kontekst Wielkiej Historii Polski lat 80. w kontrapunkcie do małej historii Ewy.

Matronat: Feminoteka

Galeria Miejska Arsenał w Poznaniu
2.04.-2.05.2012
wernisaż/opening: 2.04.2012, godz. 18.00
Galeria Sztuki Współczesnej BWA w Katowicach
1.06.- 15.07.2012

oprowadzenia kuratorskie w Arsenale:
14.04.2012, godz. 17.00
24.04.2012, godz. 15.00

Punktem wyjścia dla wystawy „Prowizorka” jest kategoria tymczasowości, doraźności, prowizoryczności - permanentna prowizoryczność, która staje się symptomem współczesności. Prowizoryczność może być atutem, kiedy przyjmuje formę pomysłowości i sprytu w tworzeniu funkcjonalnych obiektów materialnych. Tymczasowa przydatność danej rzeczy przynosi natychmiastową radość. Wielokrotnie jednak kojarzona jest także z niechlujstwem, powierzchownym byciem w świecie, krótkotrwałą refleksją, bądź nawet jej brakiem. Oznacza krótkotrwałość w działaniu, brak wyznaczonych celów. Paradoksalnie może stać się stanem permanentnym, kiedy zaciera się różnica między sprawnym rozwikłaniem problemów, szybkim niwelowaniem przeszkód a pobieżnym ich rozwiązywaniem. Pojawia się wówczas pytanie - czy mamy do czynienia z pochopnością czy geniuszem tworzenia? A może stan perfekcyjny nie istnieje, doskonałość nigdy nie była ludzką domeną.

Stan prowizoryczny nie może być jednak wyłącznie pojmowany negatywnie, jako brak perspektywicznego myślenia. Kuratorkę – Annę Czaban - interesuje przede wszystkim moment zawieszenia, niedopowiedzenia kwestii, bez stawiania jednoznacznej tezy o tym, że jeśli coś jest tylko temporalne, to jest złe. Wystawa „Prowizorka” podejmuje ten problem z dystansem, z dozą ironii, humoru, pewnej zabawy. Tego typu zabiegi, nietrwałe interwencje - mogą bowiem okazać się ważniejsze. Wprowadzają widza w dezorientację, wybijają z nawykowych zachowań oraz przyzwyczajeń percepcji, wykraczając poza obszar funkcjonalnego myślenia o świecie. Nieużyteczne obiekty same w sobie mogą być też domeną sztuki. Pokazywanie w galerii tworów „bezużytecznych” (w sensie estetyki Kantowskiej) jest uzasadnione o tyle, że towarzyszy temu krytyczna refleksja, która jest tu wartością trwałą.

„Prowizorka” skłania też do rehabilitacji przedmiotów starych, ułomnych, wykorzystywania ich w kolejnych przetworzeniach. Pokazuje, jak ważne jest wzmocnienie wrażliwości na przedmiot, które ćwiczy czujną obserwację zarówno otoczenia jak też wykorzystywania potencjału swojej kreatywności. By z niczego zrobić coś. By wyczulić się na każdy najmniejszy skrawek namacalnej rzeczywistości, badać skrupulatnie i wnikliwie wszelakie najdrobniejsze manifestacje świata realnego. Gesty prowadzące do takiego przedstawienia są zawieszone pomiędzy pewnym świadomym pomysłem, wzorem, a zupełnie intuicyjnym potraktowaniem materii.

The category of the temporary, makeshift, and provisional is the starting point for “Makeshift” project. We mean here the permanent provisional that has become a symptom of the present time. The provisional can be an asset when it means ingenuity and smartness in the creation of functional material objects. A temporary usefulness of a given thing offers immediate joy. However, more often than not it is associated with sloppiness, superficial being in the world, short-lived reflection or even an absence of any such reflection. It is synonymous with short-lived action and a lack of clear objectives. Paradoxically, it may become a permanent state when the difference between a sustainable resolution of problems, a quick removal of obstacles and their hasty and temporary resolution becomes obliterated. A question arises, then, whether we deal with hastiness or a genius of creation? Perhaps there is no such thing as a perfect state and perfection has never really been a human province.

However, a provisional state cannot be exclusively seen in negative terms, as an absence of long-term thinking. I am interested first of all in the moment of suspension, of not telling everything, without a straightforward statement that temporary means bad. “Makeshift” projects addresses this question at a certain distance, with a pinch of irony and humour, in a playful manner. This type of provisional activities may prove of more significance. They disorient the viewer and dislodge his habitual behaviour and perception, going beyond a functional perception of the world. Useless objects in themselves may be also the province of art. Showing within a gallery objects that are “useless” (in the meaning of Kantian aesthetics) is justified as long as it is coupled with critical reflection, which is of permanent value.

“Makeshift” moreover effects a rehabilitation of old, faulty objects that can be made use of in successive renditions. It shows the importance of an increased sensitivity to an object, which exercises the attentive observation of its environment and encourages the application of its creative potential. To do something out of nothing. To be aware of each and every tiny fraction of tangible reality, to examine scrupulously and attentively each and every tiny manifestation of the actual world. Gestures that lead to such representations are suspended between a certain deliberate idea, a pattern, and a purely intuitive approach to matter.

Dziękujemy firmie Samsung za wsparcie w działaniach artystycznych Galerii Miejskiej Arsenał

Artbook, który został wydany przy okazji wystawy „Miłość do tego, co naturalne”, która miała miejsce w Galerii Miejskiej Arsenał w dniach 19.08-11.09.2011. Artyści, którzy wzięli udział w wystawie: Dorota Buczkowska, Rafał Dominik & Agata Wrońska, Maurycy Gomulicki, Marcin Gwiazdowski, Olga Lewicka, Gordon Matta-Clark, Jan Mioduszewski, Dmitry Paranyushkin & Diego Agullo, Magdalena Starska, Matthias Wermke & Mischa Leinkauf;
kuratorka: Anna Czaban.

redakcja/editor: Anna Czaban
teksty/texts:
Marcin Czerkasow, Nieznane przyjemności/Unknown Pleasures
Anna Czaban, A miała być przygoda!/It suppoused to be fun!
Ula Ryciak, Anatomia ulotności/Anatomy of Elusiveness
tłumaczenie/translation: Marcin Turski
projekt graficzny/graphic desigh & typesetting: Dagny Nowak & Daniel Szwed
fotografie/photos: Mateusz Sadowski
wydawca/publisher: Galeria Miejska Arsenał Poznań 2011
ISBN: 978-83-61886-30-3
cena: 49.90 zł

[...] W tym znaczeniu Miłość do tego, co naturalne / Love for the Real Thing byłaby umiłowaniem rzeczy takimi, jakie są w istocie. To czujne, wręcz namacalne spojrzenie na rzeczywistość, zdolne w prostocie i niewinnych zdarzeniach uchwycić jej fenomeny. Co za
tym idzie, to również przewartościowania nic nie znaczących momentów w pełne pasji i namiętności chwile drobnych ekscytacji. To chęć eksplorowania świata wszystkimi zmysłami, czułe mu się przyglądanie, by otworzyć się i wzruszyć, zafascynować każdym jego detalem. I na tym poziomie zaczyna się już przygoda, być może nie w swoim najbardziej spektakularnym, zatrzymującym dech w piersiach wydaniu, ale dająca przedsmak zachwytu, poruszająca w swoich delikatnych, nawet błahych przejawach, ale już pretendujących do miana osobliwości. Kategoria, która z nieznanych przyczyn jest w sztuce wielokrotnie pomijana i bagatelizowana, stała się hasłem przyświecającym wystawie.[...] – Anna Czaban, fragment tekstu z książki.

[...] Under this reading, “Miłość do tego, co naturalne/Love for the Real Thing” would be a love for things as they really are. It would be an attentive and nearly tangible look at reality, capable of capturing its phenomena in simplicity and innocuous events. As such, it also entails redefinitions of insignificant moments into periods of small excitement, full of passion and bliss. It is the will to explore the world with all of one’s senses, a tender observation of the world in order to open up and experience a moving moment and feel the satisfaction with all of its details. Fun and adventure begin at this level. While this is not its most spectacular and breathtaking incarnation, it offers a foretaste of rapture. It is moving in its delicate or even trivial dimensions which all the same try to be unique. A category which for some obscure reasons has been omitted and shrugged off in art became the motto of the exhibition. [...] – Anna Czaban, fragment from the artbook.